Strijd tegen het verleden, hoezo?

Een lening is als de toekomst naar het heden halen waardoor we in versneld tempo welvaart kunnen opbouwen, dat is het goede nieuws. De welvaart wordt sneller gerealiseerd maar er rest nog schuld, dit betekent dat we strijden tegen het verleden. Deze strijd leveren we tegen virtuele getallen op boekhoudkundige rekeningen. Aan de hand van een na-oorlogs scenario kunnen we deze strijd tegen het verleden makkelijk aantonen.

Scenario

In realiteit zijn er dagelijks miljoenen financiële transacties, leningen worden aangegaan en schulden worden afbetaald. Oppervlakkig lijkt er niet zoveel aan de hand, dit wordt totaal anders wanneer we het diepgaander beschouwen. We begeven ons in een na-oorlogse situatie, alles ligt plat en de heropbouw kan beginnen. Aangezien we geen geld meer hebben, lenen we. Een beeld zegt soms meer dan duizend woorden.


Drie fasen

In de eerste fase is er volledige tewerkstelling, het is alle hens aan dek en we bouwen de welvaart op. In de tweede fase is de welvaart gerealiseerd en daalt de benodigde arbeid. Dit is logisch omdat onderhoud minder arbeidsintensief is als de opbouw. Gemakshalve nemen we aan dat iedereen nu halftijds kan werken, tot hier geen probleem. Maar dan komt het, het voordeel van de lening keert zich plots tegen ons. Er rest nu nog een schuldenberg in de vorm van getallen in boekhoudkundige rasters. Dan fase drie, om deze berg weg te krijgen gaan we meer werken dan noodzakelijk. Dit uit zich in overproductie en bijhorende consumptie.

Dynamiek

Dynamisch gezien hebben we de toekomst naar het heden gehaald waarna we tot een ‘timing issue’ komen, op deze manier strijden we tegen het verleden. Het geeft te denken, het goede van de lening ontpopt zich plots tot de omgekeerde effectiviteit en dat is minder aangenaam. Op deze manier houden we onszelf gevangen binnen een systeem dat zichzelf bekrachtigd. Nieuwe leningen herbergen immers dezelfde dynamiek en dat kunnen we oneindig rekken.

Bizar

Het is een bizar verhaal, haal de toekomst naar het heden en plots staat het verleden in de weg van de toekomst. De nog af te lossen schulden hebben principieel geen relatie met de reeds geproduceerde welvaart. Geld is neutraal en heeft altijd betrekking op toekomstige gebeurtenissen, niet op het verleden. Een en ander vergt kritische reflectie, de sociale impact van deze strijd tegen het verleden is immers zeer verontrustend, het is een democratie onwaardig

Terug naar de toekomst

Over deze dynamiek kunnen we wellicht nog lang debatteren. Het lijdt echter geen twijfel dat schulden – hoe dan ook – de vertegenwoordiger zijn van het verleden. De vraag stelt zich hoe we terug naar de toekomst kunnen. Zouden we dat verleden niet gewoon kunnen loslaten? Het goede is dat biflatie drie manieren aanbiedt om dat verleden achter ons te laten, biflatie behartigt immers een EN/EN perspectief en dat biedt ons alle flexibiliteit daartoe.

Advertenties