Herstel loonkosten, variaties?

We horen het vaak zeggen, we moeten de Europese concurrentiekracht verhogen om ons te behoeden voor een verder doorgedreven recessie. Bij deze doelstelling stellen zich alvast wat vragen, is dit wat de bevolking vraagt van haar leiders of wordt deze doelstelling – willens nillens – opgedrongen? Er bestaat immers een heel andere denkpiste, namelijk de synchronisatie van de wereld opdat met prioriteit een redelijk evenwicht gerealiseerd kan worden. Dit zijn twee verschillende invalshoeken die leiden tot andere strategieën, de ene impliceert strijd, versnippering en complexiteit, de andere samenwerking, sociale cohesie en vereenvoudiging. Als we kiezen voor synchronisatie dan wordt snel duidelijk hoeveel werk er nog aan onze winkel is, een werk dat meer vertrouwen schept dan het aanmoedigen van onderlinge strijd.

Synchronisatie

Als denkexperiment kunnen we ons speelveld begrenzen tot Europa en we nemen de lonen als benchmark, een overzicht is makkelijk terug te vinden op internet. In deze oefening stellen we ons tot doel om alle Europese lonen te synchroniseren, enerzijds opdat een uniform systeem tot stand komt, anderzijds opdat de koopkrachtpariteit gelijk wordt getrokken. Om richting te geven aan deze oefening starten we met rudimentaire data die ons een indicatie geven, vervolgens kunnen we een beleid uitstippelen waarin we de meest efficiënte weg trachten te vinden.

Deze gegevens staan op zich en we nemen aan dat ze correct zijn, onmiddellijk valt op dat er van Europese eenmaking nog volstrekt geen sprake is. De inkomenskloven zijn van dien aard dat het lijkt alsof derdewereldlanden achter onze hoek liggen, dit als eerste impressie wanneer we de data nominaal beschouwen (ic Denmark versus Bulgaria). Om ons doel te realiseren kunnen we gebruik maken van het monetaire systeem, we kunnen gebruik maken van (1) inflatie, (2) biflatie en (3) deflatie. Elke optie heeft andere gevolgen met een specifieke moeilijkheidsgraad, het wordt kunst om dit in kaart te brengen opdat we de meest optimale keuze maken.

Nobel idee

Het idee om alle lonen te synchroniseren is op zich nobel te noemen want waarom zou een bakker in Bulgarije minder moeten verdienen dan die in Denemarken? Er zullen altijd wel differentiaties zijn maar dat weegt niet op tegen het contrast dat middels de statistiek zichtbaar wordt gemaakt, het is tenslotte dezelfde arbeid en hetzelfde brood. We kunnen hier wellicht lang over debatteren en redenen vinden waarom de dingen zijn zoals ze zijn, veel belangrijker is het ondernemen van actie opdat we deze situatie synchroniseren. In de eerste plaats is het interessant om het idee bespreekbaar te maken in uw omgeving en de reacties te evalueren. Enkel deze vraagstelling zal een impressie geven van hoe vastgeroest we als maatschappij zitten, geloof dit dus niet zomaar.

Paradox

Vandaag wordt concurrentie aangemoedigd en co-creatieve samenwerking is een optie die we veel vaker voor onmogelijk achten. Anders gezegd, een op zich eenvoudig idee loopt het risico om al van bij de start in de kiem gesmoord te worden, mensen percipiëren dit immers vaak als utopisch en onrealistisch. Dit is paradoxaal, het zou betekenen dat we naar oplossingen zoeken maar elke poging tot doorbraak als onmogelijk beschouwen, op deze manier houden we onszelf gevangen in een impasse die onhoudbaar kan worden. Wanneer we hier onderzoek naar doen, zullen we mogen vaststellen dat er geen gebrek is aan verklaringen maar het betekent niet dat het probleem daarmee opgelost is. Enkel deze waarneming geeft al voldoende stof tot diepgaander reflectie.

Besluitvormingsproces

Hoeveel boeken we nog willen schrijven, het staat als een paal boven water dat het monetaire beleid centraal staat om deze synchronisatie daadwerkelijk te realiseren. Dat hiervoor samenwerking noodzakelijk is, mag ook duidelijk zijn. Dit gezegd zijnde, zowat alles hangt af van de maatschappelijke besluitvorming waardoor dit vooral een politieke aangelegenheid wordt. Het wijzigen van de doelstelling impliceert simultaan een mentaliteitswijziging waarbij ‘concurrentie’ transformeert naar ‘co-creatie’. In theorie mag dit eenvoudig lijken, op basis van proefondervindelijke waarneming en testing zegt de praktijk heel andere dingen, zowaar volledig tegengesteld. Een en ander vinden we ook terug in de besluitvormingstheorie van Herbert Simon, hij gebruikt een aantal axioma’s om dat proces te beschrijven.

  1. de mens kan onmogelijk alle alternatieven voor een beslissing kennen;
  2. de alternatieven die hij kent, kan hij niet alle simultaan vergelijken.
  3. als gevolg van de eerste twee axioma’s zal men niet het optimale alternatief kiezen.
  4. de mens beschikt over een set routineacties
  5. deze routineacties bestaan alle los van elkaar
  6. elk probleem wordt simultaan met het bestaande doel en middelen beschouwd
  7. als gevolg van 4 en 5 zal 2 pas in werking treden als routineacties niet meer volstaan

Doel en middelen

Bij axioma 6 zien we dat besluiten gevormd worden naargelang de beschikbare middelen en in functie van een doel, dit is niet onbelangrijk binnen de context van deze oefening. Als ons doel ‘concurrentie’ is dan zal onze aandacht ook zo gericht zijn, als we dat wijzigen naar ‘co-creatie’ dan zal ook onze aandacht wijzigen. Om deze reden is een gewijzigd monetair beleid dan ook zo primordiaal, we kunnen dan misschien wel co-creatief willen zijn maar dat lukt niet zonder de middelen daarvoor. Anders gezegd, doel en middelen zijn simultaan te beschouwen, als het ene niet lukt dan zal dat een impact hebben op het andere. Het idee van de synchronisatie van de koopkrachtpariteit is op zich al niet alledaags maar geeft alvast een impuls om onze problemen een keertje anders te belichten.

Beleidsplan

Dit werkdocument omvat niet de ambitie om een volledig beleidsplan op te maken, hiervoor kunnen we beroepen op de expertise van mensen die dat veel beter kunnen en ook gewend zijn. Het meest cruciale is het idee op zich, in hoeverre is het een optie om op te nemen in het politieke besluitvormingsproces? Voor het logische boerenverstand is dit als de evidentie zelve maar wil niet zeggen dat deze mening altijd gedeeld wordt. Ook hier zullen we in aanraking komen met de collectieve conditionering die vaak veel weerbarstiger is dan we misschien willen toegeven of bewust van zijn. Dit werkdocument kan dan ook gebruikt worden om dit proefondervindelijk te testen middels (zelf)onderzoek, er komen natuurlijk veel meer aspecten bij kijken maar het is alvast een start. In dit geval spreken we enkel over Europa, hetzelfde idee kunnen we uiteraard ook wereldwijd zien. Uiteindelijk stelt zich niet de vraag of dit überhaupt mogelijk is, de vraag is of grootmachten bereid zijn om aan de tafel te zitten en hierover een consensus te bereiken, punt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s